به نام خدایی که خودش می داند که .... دوستش دارم.....

در دلم می گویم که خدا می داند

که منم تنهایم..!!

در دلم می نالم

که خدا می داند که منم غمزده ام

و چقدر مضطربم ...

وهمین جنبش احساس "خدا می داند "

به من آرامشی می بخشد

که دریای خروشان دلم 

می زند سر بر ساحل امید

نه بر سنگ دریغ...!!

و همه امید من این است که خدا می داند

که من آرامش خود را ز خودش می خواهم ...

و خدا می داند که منم می دانم

که خدا می داند..

به نام  خدایی که ز دل دارد خبر ....

گیتی به نشاط بس قرین است امروز     مسرور امام هفتمین است امروز

  بفرست درود بر محمد(ص) زیرا             میلاد امام هشتمین است امروز

                                                                          صفا تویسرکانی

همه تو را می شناسند... 

فقط من هنوز آنطور که تو را شایسته است نشناختمت..

مرا ببخش!

چشمه های خروشان تو را می شناسند     موج های پریشان تو را می شناسند

پرسش تشنگی را تو آبی جوابی                  ریگ های بیابان تو را می شناسند

نام تو رخصت رویش است و طراوت      زین سبب برگ و باران تو  را می شناسند

اینک ای خوب فصل غریبی سر آمد            چون تمام غریبان  تو را می شناسند

کاش من هم عبور تو را دیده بودم            کوچه های خراسان تو را می شناسند

                                                                              قیصرامین پور

اما چه کنم که بند مهرت شده ام ...

بند تمام مهربانی هایت ..

آن خالقی که بر تن بی روح جان دهد             مهر تو رایگان به دل خاکیان دهد

از خلقت تو خواست خداوند لامکان             ما را کنار رحمت عامش مکان دهد

آن پرچمی که بر سر بام حریم توست           راه بهشت را به محبان نشان دهد

روز جزا که در صف قرآن و عترتیم                  ما را امام ثامن و ضامن امان دهد

خواهد اگر خدای نبخشد گناه ها                  ما را چرا امام چنین مهربان دهد

بی امتحان مرا به غلامی قبول کن               رسوا شوم اگر دل من امتحان دهد

                                                                                       حسان

 به کوی رضا جان صفا می پذیرد               در اینجا فروغ خدا می پذیرد

تو ای بینوا رو به سوی رضا کن         که این پادشه خوش گدا می پذیرد

به پابوس او رو که زوار خود را               سر خوان جود و عطا می پذیرد

بود رحمتش بیکران همچو دریا               هم آلوده هم پارسا می پذیرد

خدارا به او خوان و خواه آنچه خواهی    که ایزد به پاسش دعا می پذیرد

امید دل من به من کن نگاهی             که جان از نگاهت صفا می پذیرد

                                                                     شفق

کاش در صف اول دل شکستگانت باشم ...

نه در صف شکایت کنندگانت ...

محبوب رضاست هرکه دل ریش تر است   از کعبه صفای این حرم بیش تر است

اینجاست  طبیی که ندارد نوبت       هر دل که شکسته تر بود پیش تر است

                                                                            موید

کاش در عشق فدای تو شود ...

جان و دل هر دو ...

بگذار به عشق تو فدای تو شوم                قربان  ضریح دلربای تو شوم

چون هست رضای حق رضای تو رضا    بگذار که راضی به رضای تو شوم

                                                            همایون علیدوستی

دوستت دارم.....

قال الجواد (ع):

ضمنت  لمن زاد ابی علیه السلام بطوس عارفا بحقه الجنة علی الله تعالی

امام جواد (ع) فرمودند:

من برای کسی که پدرم امام رضا (ع) را زیارت کند در حالیکه حق او را بشناسد از سوی خداوند متعال بهشت را ضمانت می کنم

                                                             عیون الاخبار الرضا،ج2،ص 256

 به نام مرهم دل تنگیهام.....

 شکسته ای دل کوچک و غم پرور من را

ولی تاب بیانش نداری!!!!!!!!!!!! 

        آسمان دلم ابری شده است

                چشم هام بارانی شده است

                    جویی که ز چهره ام روانست ولی

                                    مرهم این بی تابی شده است

به نام بخشاینده.....( خدایا من رو ببخش!)

قایقی خواهم ساخت                خواهم انداخت به آب

در هوایی که نه بارانی است       و نه برفی آب گشته

قایقی خواهم ساخت                 خواهم انداخت به دوش

در کویری که پرخاشاک است       و نه کوهی خم گشته

قایقی خواهم ساخت              از برگ امید ٬چوبش عشق

خواهم انداخت به آب                 در جویبار چشم ها

خواهم انداخت به دوش           در کویری  که سرابی دارد

آرزویم اینست                         آب نزدیک است

می رسم من اما                   می رسم تا دریا

قایقی خواهم ساخت            خواهم انداخت به آب

و همان ٫سهراب گفت :          دور خواهم شد از این شهر غریب

فریاد می زنم

خدا را صدا می کنم..

صدایم در کوه می پیچد و پژواک آن باز می گردد ....

گویی من خدا را صدا می کنم ..

و خدا من را...

سال هاست خدا من را صدا می زند ...

ومن نمی شنوم تا لبیک بگویم

هربار او را صدا می کردم پاسخ می داد

و باز هم من نمی شنیدم..

واین یعنی احتیاجی به پژواک نیست..

ومن نفهمیدم ...

مانده از شب های دورادور

بر مسیر خامش جنگل

سنگچینی از اجاقی خرد

اندرو خاکستر سردی

همچنان کاندر غبار اندوده ی

اندیشه های من ملال انگیز

طرح تصویری در آن هر چیز

داستانی حاصلش دردی.

روز شیرینم که با من آشتی بودش

نقش ناهمرنگ گردیده

سرد گشته ٬ سنگ گردیده

با دم پائیز عمر من کنایت از بهار روی زردی

همچنان که مانده از شب های دورادور

بر مسیر خامش جنگل

سنگچینی از اجاقی خرد

اندرو خاکستر سردی

                                                 نیما یوشیج

چرا؟؟؟!!

با من بگو چرا در جواب چراها سکوت می کنی؟؟

چرا به حال خود رهایم می کنی؟؟

چرا تمام امیدم را اگر نمی خواهی

پرپر نمی کنی؟؟

چرا سکوت می کنی؟؟

مگر این چه حرفی است که در گلویت سنگینی می کند؟؟

اما زبانت تاب گفتن ندارد؟؟

شاید چشمت ترسیده

بگو جانم....!!! با من بگو..

من می شنوم و سکوت می کنم

شاید نه... سکوت نمی کنم ... نه مانند تو که سکوت می کنی

با تو می گویم..از آنچه تو نمی گویی..

وسکوت می کنی..

بغض گلویت را آشکارا کن.

کسی اینجا نیست ..

جز من و خدایت..!!!!

بگو....

تا سبک شوی...!!

بگو...تاعاشق بمانی..!!

بگو ...تازنده بمانی...!!!

وسکوت مکن ....!! هرگز..!!

که من طاقت تکیه زدن بر دیوار سکوتت را ندارم

در این نقاشی سرد

دری قرمز بگذار

از چهارچوب این در به من لبخند بزن ...!!

وبگو و سکوت مکن...!!!

--------------------------------------------------------

تازگیا توی گلوی همه رو یه بغض عجیب گرفته

عجیب دنیایی است

تو چشم های همه غم و اشک هردو

هیچ کس با هیچ کس درد ودل نمی کند

شاید دیگر اعتماد واژه ای بی معناست

وشاید سکوت ابزار ابرازاحساساتی پررنگ تر شده...

زندگی شاید راز و رمز شقایق باشد

که برای گذر از حس زیبایی گل

می سپارد به بادهرچه گلبرگ دارد

زندگی شاید شوق برخاستن است بهر خدا

شاید آشنا شدن است با دردها

شاید اندوه همان کودکی است

که باد بادک خود گم کرده

شاید آن لبخندی است

که فراموش کردی به مادر بدهی

شاید هم گشتن دنبال یک مشت احساس است

زندگی شاید حس تنهایی ماست در دنیا

شاید هم افسوس است بهر غربت این آدم ها

زندگی شاید فریادی است

که به سختی می شود مفهوم کرد

که به سختی می شود انکار کرد

زندگی شاید احساس امید و عشق است

زندگی شاید تنها یک جمله باشد

« به بیراهه نرو همسفر»

زندگی آری معنای رسیدن به خداست

ومعنای بلند همان یک جمله

«نرو ای همسفرم بیراهه»